Flagstaff – Grand Canyon – Flagstaff

Flagstaff – Grand Canyon – Flagstaff

We worden wakker met een koele 26 graden en een briesje. Geen vergelijk met Nederland waar de eerste storm code oranje en windstoten tot 125 km/uur bracht. We hebben de tijd en nemen die ook. Er staat een rondje Flagstaff – Williams (via Route 66) – Grand Canyon – Cameron – Sunset Crater – Flagstaff op het programma. Een kleine 200 mijl.

We ontbijten in het hotel. Standaard staat er alleen toast, eieren en heel veel zoete “bende”. Ik maak een wafel en doe er honing over. Als we dan toch zoet moeten eten, dan maar wat natuurlijke suikers. De koffie is echt Amerikaans: slap met een waarschuwing dat je niet teveel cafeïne moet nemen. Toch smaakt het wel. De OJ (jus d’orange) is zeker goed te drinken. Na het ontbijt tanken we aan de overkant en rijden naar Williams. Heel vlot komen we daar en als we afbuigen naar de Grand Canyon, dat nog ruim 45 mijl naar het noorden is, komen we in een rijtje auto’s. We hebben geen haast dus sluiten netjes achteraan. Anderen denken dat de Grand Canyon over 1 uur wordt verplaatst en komen laag langs vliegen.

Nadat we de toegangspoort hebben gepasseerd gaan we richting visitor center en winkel. We maken gebruik van het toilet en in de winkel kunnen we niets vinden. We rijden door naar de canyon zelf en bij de eerste stop aan de rand is het weer net als de vorige keer: onbeschrijflijk mooi. In tegenstelling tot de vorige keer zijn er nu wel wolken. Dit levert mooie schaduwen op en diverse verschillende lichtinvallen. Het zonlicht speelt als het ware met de kloof. We maken foto’s en kiezen daarvoor niet de gebruikelijke punten, maar juist op stukken ernaast. Wel met een schuin oog lettend dat we niet te dicht bij de rand komen of op een slang trappen. De enige wilde dieren die we tot nu toe tegen zijn gekomen zijn een Jackrabbit, een ringslang(etje) en wat eekhoorns. Er wordt wel iedere keer herten en andere beesten belooft, maar waarschijnlijk hebben die ook vakantie.

Bij de volgende punten wordt ook gestopt en de digitale camera blijft maar klikken. Ik moet er niet aan denken dat we deze foto’s ook allemaal hadden moeten laten afdrukken. Alleen denk ik dat we dan niet zoveel foto’s hadden gemaakt.

Langzaam komen we in de buurt van Desert View point. Er staat daar een uitkijktoren (je mag alleen niet hoger dan 1 verdieping) en je kan zien dat hier de Canyon begint. Ondertussen horen we het in de verte onweren. We kijken om en zien dat de bui waarschijnlijk aan het begin van onze route langs de Canyon hangt. We besluiten om te vertrekken en rijden langs andere Canyons door Navajo land. Triest om te zien dat ze afhankelijk zijn van stalletjes langs de weg. Bij Cameron eten we wat en vervolgen onze weg terug richting Flagstaff.

Langs deze route is er een oude vulkaan te bewonderen. Sunset Crater National Monument is hier aan gewijd. We hoeven slechts 2 mijl het park in te rijden om bij de krater te komen, maar verder dan zo’n 300 voet onder de top komen we niet met de auto. Er is ook geen trail naar boven, sterker nog, het is verboden de krater te beklimmen. Wel hebben we een mooi uitzicht over de vallei waar we net door zijn gereden en ook is het oude lava meer duidelijk te zien. Dit meer was 60 meter diep, 19 km verder was het nog enkele centimeters dik. Je kunt dan wel begrijpen dat dit een grote uitbarsting geweest moet zijn.

We keren terug naar de snelweg en programmeren de Walmart in de TomTom. We halen water, sprite en wat te knabbelen voor de komende ritten. Tevens haal ik een leesbril want die van mij is kapot gegaan. Als we het parkeerterrein verlaten, voor wat wij denken een oprit van de snelweg, blijken we op 600 meter van het hotel te zitten en nog wel aan de goede kant van de weg. Dat hadden we niet gezien.

Zo meteen even bij een Old Western saloon wat eten en dan morgen via Monument Valley naar Mesa Verde. We zitten dan in een lodge in het park, dus ik hoop wat foto’s van de sterrenhemel te kunnen schieten. Als u dus een vallende ster ziet, dan heb ik hem geschoten.